واقعيت افزوده

تاریخ: 94/12/8

Augmented Reality يک نماي فيزيکي زنده، مستقيم يا غيرمستقيم و معمولاً در تعامل با کاربر است که عناصري را پيرامون دنياي واقعي افراد اضافه مي‌کند. اين عناصر بر اساس توليدات کامپيوتري که از طريق دريافت و پردازش اطلاعات کاربر توسط سنسورهاي ورودي مانند صدا، ويدئو، تصاوير گرافيکي يا داده‌هاي GPS است ايجاد مي‌شود. واقعيت رايانه‌اي مفهوم کلي واقعيت افزوده است. در واقعيت افزوده معمولاً چيزي کم نمي‌شود بلکه فقط اضافه مي‌شود. همچنين واقعيت افزوده تا حدودي شبيه به واقعيت مجازي است که توسط يک شبيه‌ساز، دنياي واقعي را کاملاً شبيه‌سازي مي‌کند. در واقع وجه تمايز بين واقعيت مجازي و واقعيت افزوده اين است که در واقعيت مجازي تمامي عناصر درک‌شده توسط کاربر، ساخته شده توسط کامپيوتر هستند؛ اما در واقعيت افزوده بخشي از اطلاعاتي را که کاربر درک مي‌کند در دنياي واقعي وجود دارند و بخشي توسط کامپيوتر ساخته شده‌اند.

ايده اصلي واقعيت افزوده قرار دادن تصاوير گرافيکي، صدا و ساير بهبودهاي حسي بر روي ديگر چيزهايي است که دنياي واقعي اطراف مان را تشکيل مي‌دهند. به نظر ساده مي‌آيد. شايد بپرسيد: «شبکه‌هاي تلويزيوني با تصاوير گرافيکي قرار گرفته بر روي تصاوير دوربين همين کار را از دهه‌ها قبل انجام نداده‌اند؟» اما بايد بدانيد که واقعيت افزوده بسيار پيشرفته‌تر از هر تکنولوژي ديگري است که در شبکه‌هاي تلويزيوني ديده‌ايد. البته سيستم‌هايي مثل RACEf/x در مسابقات اتومبيل‌راني و super-imposed first down در مسابقات فوتبال امريکايي که هر دو ساخته Sportvision هستند تا حدي به افکت‌هاي واقعيت افزوده نزديک شده‌اند اما اين سيستم‌ها فقط براي يک نقطه‌نظر (يک دوربين) توسعه يافته‌اند، حال آنکه نسل جديد سيستم‌هاي واقعيت افزوده گرافيک‌ها را براي نقطه نظر متفاوت هر بيننده نمايش خواهند داد.

در واقعيت افزوده، عناصر معمولاً به‌صورت بي‌درنگ نگاشته شده و به‌طور هوشمند مرتبط با عناصر محيطي هستند، مانند نمايش امتياز مسابقات ورزشي در زمان پخش از تلويزيون. با کمک تکنولوژي پيشرفته واقعيت افزوده (براي مثال افزودن قابليت بينايي کامپيوتري و تشخيص اشيا) مي‌توان اطلاعات مرتبط با دنياي واقعي پيرامون کاربر را به‌صورت تعاملي و ديجيتالي به او ارائه کرد. همچنين مي‌توان اطلاعات مرتبط با محيط و اشياي اطراف را بر روي دنياي واقعي نگاشت. ايده اوليه واقعيت افزوده اولين‌بار در سال 1990 توسط توماس کادل، کارمند بوئينگ، مطرح شد.

کاربردها

ورزش

ساده‌ترين نمونه واقعيت مجازي را مي‌توان در برنامه‌هاي ورزشي تلويزيوني مشاهده کرد. براي مثال، نمايش نتيجه مسابقات فوتبال در دايره مرکز زمين يا در زمان پخش مسابقات شنا در تلويزيون، نمايش شماره خط هر شناگر و نمايش رکورد در پشت هر شناگر که امکان مقايسه شناگران را به بينندگان مسابقه مي‌دهد، نمونه‌هايي عادي از کاربرد اين سيستم است.

بازيهاي ويدئويي دستي

به‌وسيله «کارت واقعيت افزوده» براي نينتندو 3 دي‌اس و پلي‌استيشن ويتا با استفاده از دوربين مخصوص، مي‌توان بازي کرد.

نرمافزارهاي کاربردي

با توجه به گسترش سريع موبايل‌هاي هوشمند (Smart Phones) به عنوان اصلي‌ترين سخت‌افزارها براي «واقعيت افزوده» مي‌توان به گسترش روزافزون نرم‌افزارهاي کاربردي در حوزه‌هاي مختلف اشاره کرد.

نرمافزارهاي تبليغاتي

با توجه به گسترش سريع موبايل‌هاي هوشمند (Smart Phones) به‌عنوان اصلي‌ترين سخت‌افزارها براي «واقعيت افزوده» مي‌توان به گسترش روزافزون نرم ‌افزارهاي کاربردي در حوزه‌هاي مختلف اشاره کرد.

اپليکيشن‌هاي بيشتري در زمينه واقعيت افزوده براي آيفون و اندرويد منتشر شده و پيشرفت‌ها توقف ندارند؛ مثلاً Urbanspoo، تقريباً کاربردي مشابه Monocle دارد. همچنين Wikitude را داريم که اطلاعاتي درباره مناطق محلي را از ويکي‌پديا استخراج مي‌کند. در پس زمينه بيشتر اين اپ‌ها شاهد استفاده از جي پي اس و قطب‌نما و دوربين هستيم؛ اپ‌ها با دانستن موقعيت محلي شما اطلاعات مرتبط با آن را به شما نشان مي‌دهند. ما هنوز وارد مرحله تشخيص عکس کامل نشده‌ايم ولي متخصصان در حال کار روي آن هستند.

فناوري سختافزار

اجزاي اصلي سخت‌افزاري براي واقعيت افزوده عبارت‌اند از: پردازنده، نمايشگر، حسگرها و دستگاه‌هاي ورودي. اين عناصر به‌ويژه سي‌پي‌يو، نمايشگر، دوربين و سيستم‌هاي ميکرو الکترومکانيکي از قبيل شتاب‌سنج، جي‌پي‌اس، قطب‌نماي جامد در اکثر تلفن‌هاي هوشمند مدرن وجود دارند که در آينده، پلتفرم‌هاي واقعيت افزوده را تشکيل مي‌دهند.

 

منبع: بولتن خبری پیشرو نگار هدف